รีเบริดออฟเต๊ะ ฮาที่ 2 : พาหนูกลับบ้านหน่อยนะ ปีโป้
posted on 10 Aug 2009 01:09 by zaxelox in FictionHole
--- กลางป่าดิบ ที่ไม่ห่างจากไฮเวย์ x+1 y+2 ไม่มากนัก ---
หลังจากที่มาม่า ถูกรถพุ่งชนจนตกไฮเวย์ลงมา ก็นอนแผร่อยู่กลางป่าดิบที่ห่างจากไฮเวย์ x+1 y+2 ไม่ไกลนัก ก็ลุกขึ้นมาทำหน้าอย่างเซ็งๆ
มาม่า : ให้ตาย พระเอกอย่างตูต้องโดนรถชนซ้ำถึงสองครั้ง เสียชื่อมาม่าหมด
มาม่าลุกขึ้นพร้อมกับปัดตัวรอบๆ ขณะที่ปัดไปถึงก้นนั้นก็สัมผัสได้ถึงน้ำหนืดๆ สีแดงข้น
มาม่า : หืม...ไอ้นี่มัน....เลือดนี่?! ...อ้อ...........นี่ตูลืมเจ็บจากตะเกียบเสียบตูดอีกแล้วสินะ
พอเริ่มรู้สึกตัวก็ตะโกน "จ้ากกกกกกกกกกกกกกก!!!!" ลั่นออกมากลางป่าอีกรอบ
"จะตะโกนหาแสงทำหอกอะไรฟะ!" มีการติดต่อเข้ามาหามาม่า เป็นเสียงปริศนาที่มีน้ำเสียงโทนต่ำ
มาม่า : ห...หัวหน้า คิดมาก!
คิดมาก : เออ
มาม่า : หัวหน้าครับ!! ทำไมต้องหลอกผมให้ไปที่ไฮเวย์ x+1y+2 ด้วยครับ!! ผมเลยเจ็บตัวฟรีเลย!!
คิดมาก : พูดมากน่า แล้วข้าก็ไม่ได้หลอกแกซะหน่อย
มาม่า : หัวหน้าจะบอกว่าบะหมี่ป๊อกแป๊กมันวิ่งบนทางด่วนได้อย่างงั้นหรอครับ!!
คิดมาก : .....นี่แกพูดเรื่องอะไรกัน
มาม่า : อ้าว.....
มาม่า กำลังท้าวความ เริ่มนึกคำสั่งของคิดมากอีกที
[ คิดมาก : เฮ่ย มาม่า
มาม่า : ครับหัวหน้า
คิดมาก : ไปที่ไฮเวย์ x+1 y+2 ที ซื้อบะหมี่ป๊อกแป๊กมาให้ด้วย
มาม่า : ...อะไรนะครับ
คิดมาก : เร็วๆเหอะน่า!
มาม่า : ครับๆ!!]
มาม่า : ก็นี่ไง!! หัวหน้าบอกให้ผมไปซื้อบะหมี่ที่ x+1 y+2 อะ!!
มาม่าเริ่มขึ้นเสียงเล็กน้อย หลังจากพูดเสร็จ ก็เงียบไปซักพัก.....
คิดมาก : File เอ้ย! ตูบอกให้ไปที่ไฮเวย์ x+1y+2 ก่อน แล้วหลังจากจบภารกิจ ให้ซื้อบะหมี่ป๊อกแป๊กมาด้วย
มาม่า : ............เออ จบก็จบ ตูโง่วเอง orz
คิดมาก : ไรนะ [เส้นเลือดปูดขึ้นสมอง]
มาม่า : ป่าวก๊าบ!!! แล้วตกลง...หัวหน้าให้ผมไปทำไมอะ
คิดมาก : ตอนนั้ข้าส่งกองกำลังไปหมดเรียบร้อยแล้ว แกไปถึงก็รู้หน้าที่เองละนะ
มาม่า : ...หัวหน้าจะบอกว่า เจอ"ไอ้นั่น"แล้วสินะครับ
คิดมาก : อืม รีบไป!!! ก่อนที่มันจะหนีไปไกลกว่านี้!!!
มาม่า : ครับหัวหน้าคิดมาก!!
และสัญญาณจากคิดมาก ก็ถูกตัดไป มาม่าเตรียมตัวเคลื่อนพล แต่แล้วก็ได้ยินเสียงบางเสียงกลางป่า
"แป๊กๆๆๆๆๆ~! ก๋วยเตี๋ยวมาแล้วจ้า~~~"
มาม่า : .................................................หะ.....
"แป๊กๆๆๆๆๆ~! ก๋วยเตี๋ยวมาแล้วจ้า~~~"
มาม่าเหลือบไปเห็นรถเข็นที่มีตู้แก้วใส่เส้นก๋วยเตี๋ยว และเครื่องเคียง อีกทั้งควันที่ออกมาจากเตาที่เสียบไว้อยู่กลางรถเข็น มีคุณลุงคนหนึ่งกำลังปั่นรถเข็นวิ่งผ่านป่า
มาม่า : กลางป่าเนี่ยนะมีก๋วยเตี๋ยวป๊อกแป๊ก....
พูดไม่ทันขาดคำมาม่าก็เข้าไปนั่งสั่งบะหมี่เหล็กแห้งนั่งกินกลางป่า....
--- ใต้สะพานทางไฮเวย์ x+1 y+2 ---
"ซวบ~~!! ซวบๆๆ~~!! ซรวบบบบบ!!!! ซืดๆๆ~~ ซวบบบบบบ!!!!!!!
เสียงกินก๋วยเตี๋ยวของ ปีโป้ ดังลั่นร้าน ไม่นานนัก ก๋วยเตี๋ยวในชามก็หมด ส่วนปีโป้ก็เคาะโต๊ะแล้วตะโกนสั่ง "เจ๊อีทไรครับ!! ขอเส้นเล็กน้ำมันตกอีกชาม!!!!"
อีทไร : ได้จ้าปีโป้ รอแปปน๊า~
สาววัยรุ่นที่ดูเรียบร้อยเป็นถึงที่สุด เธอผมยาวสีน้ำตาล มัดผมเีรียบร้อย พร้อมกับใส่หมวกแคปเพื่อกันผมร่วงอีกที สวมเสื้อผ้ามิดชิด ใส่ผ้ากันเปลือนสีแดงขอบน้ำเงิน หน้าตาของเธอดูยิ้มแย้มและน่ารัก ที่สำคัญ แม้ผ้ากันเปลื้อนนั้นจะปิดส่วนที่อีทไรไม่อยากจะให้ใครเห็นเท่าไหร่นัก แต่หน้าอกของเธอก็ "นูน" ออกมาจากผ้ากันเปลือนจนเห็นได้ชัด
ไม่นานนัก ก็มีผู้ช่วยภายในร้าน ที่ชื่อ ตักเบิ้ล ก็หยิบชามก๋วยเตี๋ยวที่อีทไรทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไปส่งให้กับ ปีโป้
ตักเบิ้ลนั้น เป็นผู้ช่วยงานที่มาใหม่ไม่นานนัก รู้ร่างของเค้า ออกจะท้วมเกือบอ้วน หน้ากลมๆ ผมสั้น จมูกโต หน้าตาค่อนค่างอ่อนต่อโลก และดูน่ารักไม่หยอกเชียวละ
ตักเบิ้ล : มาแล้วครับคุณปีโป้! แล้วเบิ้ลต่ออีกนะเพ่!
ปีโป้ : โอส!!! "ซรวบๆๆๆ~~~ ซวบบบบบบบบบ!!!!"
อีทไร : แหม พี่ปีโป้เนี่ย ทานเก่งเช่นเดิมเลยนะคะ
ปีโป้้ : เอ๊าะอ้องอีทไออำอะอ่อยอ่างอากอั๊บ! (เพราะน้องอีทไรทำอร่อยต่างหากคับ!)
อีทไร : เขินแย่เลยนะเนี่ย ขอบคุณที่ชมค่ะ ว่าแต่ พี่คารเมลกลับมารึยังคะ
ปีโป้ : คารเมลน่ะหรอ คงภายในเดือนนี้แหละ ดีไม่ดีอาจเป็นวันนี้ละมั้ง
อีทไร : จริงนะ ดีใจจริง พี่คารเมลจะกลับมาแ้ล้ว
ปีโป้ : นั่นสินะ หมอนั่น ไปตรวจความปลอดภัยที่ชายแดนมาได้ปีึนึงแล้วสิ ทางนี้ก็คิดถึงเหมือนกัน (กลับมาคงฟัดกันเช่นเดิมละวะตูว่า)
"เส้นเล็กไม่งอก 2 จ้า!" เสียงตะโกนจากลูกค้าภายในร้านสั่งก๋วยเตี๋ยวอีทไรเพิ่ม
อีทไร : ค่าาา~~! งั้นขอทำก๋วยเตี๋ยวต่อละค่ะ พี่ปีโป้
ปีโป้ : จัดไปครับ
ขณะเดียวกัน มีเด็กคนหนึ่ง ผมสีเหลืองยาว สวมชุดสีชมพู กอดตุ๊กตาคล้ายๆกับแมวสีขาวๆ ตาโตสีฟ้า เดินเข้ามาทางปีโป้ที่กำลังกินก๋วยเตี๋ยวอย่างเอร็ดอร่อย สายตาของปีโป้สะดุดไปมองสาวน้อยคนนั้นพอดี ต่างคนต่างต้อง ทางปีโป้เองก็เหงื่อตกซี๊ดพร้อมกับคีบก๋วยเตี๋ยวเส้นคาปากค้างเอาไว้อย่างนั้นแหละ
ทันใดนั้น สาวน้องก็กระโดดใส่ปีโป้แล้วใช้นิ้ว "จิ้ม" ตรงสะโพกปีโป้ ปีโป้นั้นเป็นคนเส้นตื้น ถึงจะไม่ขำในเรื่องมุขมากเท่าไหร่ แต่ถ้าโดนจี้เส้นเข้าไปต้อง "จ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" อย่างตอนนี้ทุกที
เสียงจ้ากของปีโป้ลั่นร้าน และการตกใจของเค้าก็ทำให้โต๊ะที่อยู่หน้าปีโป้ ล้มตึง! รวมถึง...ก๋วยเตี๋ยวชามโปรด + ชามที่กินหมดไป ด้วย
ปีโป้ : ง..ง..ง..ง...งะ....ก๋วยเตี๋ยวตรูว!!!!!
อีทไรตกใจ ถามปีโป้ถึงอาการบาดเจ็บ
อีทไร : พี่ปีโป้! เป็นอะไรมั่งคะ!!
ตักเบิ้ล : ชามเป็นอะไรมั่งคับ!!...อะ...แตกหมดเลย....
ปีโป้ : ม..ไม่เป็นไร ว่าแต่...เด็กคนนี้...อะไรกัน!!!
".........พาหนูกลับบ้านหน่อยสิคะ"
ปีโป้ : หา...........
ขณะเดียวกันหลังจากที่ปีโป้อุทาน "หา" ได้มานานนัก หนูน้อยคนนั้นก็กระโดด "จิ้ม!ๆๆ!!!" สะโพกปีโป้อีกแล้ว
ปีโป้ : อะจ๊ากกกก กบร๊ากๆๆๆอนำมบย @)$(_@(R_)@($__~!!+$(+ ว้ากกร้าาาา!!!!!!!!!
อีทไร : (พี่ปีโป้นี่เส้นตื้นสุดๆไปเลยแฮะ...)
ปีโป้ : แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก...อ.....เอางั้นก็ได้ แล้วตูจะไปส่งที่ไหนฟะเนีี่ย! [โดนจิ้ม!] ปะกร๊ากกกกว๊ากๆๆๆ!!!!!! ก็ด้ายๆ!! โอเค!! ออกไปร้านก่อนเจ้าหนู!!! [โดนจิ้ม!(เพราะโดนเรียกเจ้าหนูมั้ง] กร๊ากกกกกกก ปว๊กาๆๆ%_)(@_)$()_!!
ปีโป้เดินโซเซมาจ่ายเงินให้อีทไร อีทไรก็โค้งพร้อมกับคำขอบคุณ ก่อนที่ปีโป้กับเด็กสาวคนนั้นจะเดินออกจากร้านไป
ปีโป้เริ่มจ้องหน้าเด็กคนนั้นด้วยอารมณ์งงๆ แต่เพียงแต่เด็กสาวคนนั้นชี้นิ้วชี้เพียงนิ้วเดียว ปีโป้ก็แทบจะผวา + มองไปทางอื่นทันที ก่อนที่จะถามว่า
ปีโป้ : ....บ้านอยู่ไหนละ....
เด็กสาวคนนั้น มองไปด้านหน้า แล้วชี้ไปข้างหน้าพร้อมกับบอกว่า "ทานนู้นค่ะ~" ด้วยเสียงที่ร่าเริง
ปีโป้ : orz จบสิ้นแล้วตูวว แล้วจะไปส่งที่ไหนละเนี่ยยยย!!! เอาเป็นว่า...ไปส่งที่กรมฯละกัน ดีมั้ย?
เด็กสาวคนนั้นยิ้มให้ปีโป้เมื่อได้รับคำตอบจากปีโป้ พร้อมกับคำว่า "ค่า~~" และหน้าตาที่ยิ้มแย้ม แสดงการขอบคุณ
หลังจากนั้น ปีโป้ก็อุ้มเด็กคนนั้น แต่ก่อนที่จะเดินทาง ปีโป้ก็ได้ถาม
ปีโป้ : หนู ชื่ออะไรละ?
"จี้เอล ค่ะ~!"
ปีโป้ : (ไม่แปลกเลยที่เข้ามาจิ้มพุงตูตอนแรก) โอเคจี้เอล เกาะแน่นหน่อยละ เดี๋ยวจะไปละนะ!
และปีโป้ก็กระโดดขึ้นไปตามเสาของทางไฮเวย์ x+1y+2 ขึ้นไปเช่นเดิม (แต่ห่างจากจุดที่ลงมาหน่อย เพราะกลัวจะไปเจอโจทย์ที่ขโมยรถมา)
*เนื่องจากจี้เอลไม่ใช่สมาชิกในกรม หรือปีโป้ไม่มีอุปกรณ์เคลื่อนย้ายมวลสารชนิดแบบกลุ่ม ปีโป้จึงไม่สามารถวาร์ปกลับไปได้โดยอุ้มจี้เอลอยู่ด้วย*
เพราะฉะนั้น ปีโป้จึงแดชตามไฮเวย์ เพื่อจะกลับไปกรมซีเร็กทูน่าฮันเตอร์โดยเร็วที่สุด
แต่ขณะเดียวกัน ขณะที่ปีโป้แดชไปตามทางนั้น ก็เจอกับกองทัพหุ่น "ผึ้ง!" บนทางด่วน การจราจรติดขัด
ปีโป้ : นั่นมันอะไรกัน!!! มันจะทำลายไฮเวย์แห่งนี้เรอะ!!!
"ป่าวค่ะ"
มีสัญญาณต่อตรงจากปีโป้ เป็นเสียงผู้หญิง ที่ดูขรึมๆเงียบๆ
ปีโป้ : เลเซ่องั้นเรอะ! มันเกิดอะไรขึ้น!!
เลเซ่อ : ตามรายงานนะคะ....(กำลังเปิดใบรายงาน) *ตุ๊บ!!!!* ข ขอโทษค่ะ!! ตกเก้าอี้!
ปีโป้ : ทั้งปี...
เลเซ่อ : คือว่า...เมื่อครึ่ง ชม. ก่อน มีเสียงไซเลนซ์พร้อมกับรายงานที่แจ้งเข้ามาว่า มีการบุกรุกของกองกำลังหุ่นผึ้งยักษ์ ไล่แจกน้ำผึ้งชั้นเยี่ยมให้กับประชาชนอยู่บนทางด่วน x+1y+2 ค่ะ
ปีโป้ : อะไรนะ...น้ำผึ้ง
จี้เอล : อยากกินงะ
เลเซ่อ : ค่ะ ข้อมูลมีเพียงเท่านี้ค่ะ....*ปั๊ก!!!!!* ข...ขอโทษค่ะ!! หน้าทิ่มกับคีย์บอร์ด!
ปีโป้ : ขอบใจมากเลเซ่อ แต่ไม่จำเป็นต้องรายงานความบื้อของเธอมาให้ฟังด้วยหรอก เดี๋ยวชั้นจัดการเอง!
เลเซ่อเขินนิดก่อนตอบรับทราบ และตัดการติดต่อจากปีโป้ทันที
จี้เอล : นี่ๆ ไปเอาน้ำผึ้งกัน
ปีโป้ : ไม่ได้น......[จิ้ม!] จะว๊ากก!!!!!!! โอเคคค!! ไปก็ได้ฟะ!!!
เต๊ะ : เฮ่ยปีโป้!! เอามาให้ตูด้วย! อยากกินกับหนมปังฟาร์มม้า
เต๊ะติดต่อผ่านการสื่อสารโดยตรงกับปีโป้
เจ้เปีย : ปีโป้จ๋า ฝากเจ๊ด้วยน้าาา
เจ๊เปียก็เอาด้วย...
ปีโป้ : ทำไมต้องเชื่อฟังแกทั้งสองคนด้วยฟะ
เต๊ะ : เร็วๆเหอะน่า!
ปีโป้ : น่าำรำคาญ
เจ๊เปีย : เร็วๆ!!!!!
ปีโป้ : [สะดุ้งโหยง!] ค คร้าบบ!!!!
จี้เอลจิ้มๆสะโพกปีโป้ ทำเอาปีโป้จว้ากกว้ากจ๊ากลั่นไฮเวย์อีกรอบ
ปีโป้ : เออๆๆๆ รู้แล้วโว้ย!! เดี๋ยวจัดให้ก็ได้!!!
ปีโป้ย่างก้าวเข้าไปหากองกำลังหุ่นผึ้งยักษ์ เพื่อที่จะไปขอน้ำผึ้งด้วยคน...แต่แล้วก็
"เฮ่ๆ โทษทีนะ นายไม่ได้ถูกรับเชิญมาให้เอาน้ำผึ้งฟรีซะหน่อย ปีโป้!"
ปีโป้หันหลับไปดู ก็พบกับไอ้หนุ่มหมวกกันน๊อคม่วง
ปีโป้ : มาม่า!!!
มาม่า : ฮ๊าาา ยังจำกันได้นี่นา สมแล้วที่เป็นแก
ปีโป้ : ฝีมือแกงั้นเรอะ!! เพื่ออะไรวะ!
มาม่า : หัวหน้า คิดมาก สั่งให้ข้าปิดทางด่วนแห่งนี้ เพื่อที่จะหาสิ่งๆหนึ่ง
ปีโป้ : คิดมาก...นี่มันออกจากคุกมาแล้วอย่างงั้นเรอะ!!
มาม่า : แน่นอน!! ทางการน่ะคงกลัวอำนาจมืดจากหัวหน้าคิดมากแน่ๆ โดนต้องหาแย่งอมยิ้มเด็ก 99 รายติดต่อกัน โหดเหี้ยมดีมั้ยละ!
ปีโป้ : .....ประชดใช่มะ
มาม่า : เออ.....เศร้าว่ะ หัวหน้าตู orz
ปีโป้ : แล้วคราวนี้จะทำอะไรอีกละ!
มาม่า : ก็บอกแล้วไงว่าหาของ
ปีโป้ : ถึงจะน่ารำคาญ แต่โทษทีว่ะ นี่มันหน้าที่ บนทางด่วนมีไว้ให้รถวิ่ง ไม่ใช่หุ่นยักษ์หรือไอ้หัวปิงปองอย่างแกมาเดินเล่นแจกน้ำผึ้งกันหรอกเฟ้ย!!!!
มาม่า : พูดได้ดีนี่หว่าไอ้ผมสีขี้!! งั้นก็มาเจอกันหน่อยเป็นไง!!!
ปีโป้ : ต้องการเป็นอย่างยิ่ง
ก่อนที่ปีโป้จะวิ่งเข้าไปซัด จู่ๆก็พึ่งรู้สึกตัวว่า มือที่อุ้มจี้เอลไว้ มันเบาจน....หายไปแล้ว
ขณะนั้นเอง ก่อนที่มาม่าจะพุ่งออกมาลุยกับปีโป้ จี้เอลเองก็อยู่ใกล้ๆมาม่า ระยะ*อันตราย*
มาม่า : ....หนูน้อย?!
จี้เอล : คนไม่ดี ต้องถูกลงโทษ~!
จี้เอลใส่ถุงมือ และกำหมัดแน่น ไฟฟ้าสถิตดังเปรี๊ย~! ก่อเกิดให้เห็นกระแสไฟบนนิ้วมือจี้เอล
จี้เอล : "ท่าไม้ตายจี้เอล จั๊กจี้!!" จิ้มมม~!!
จี้เอลกระโดดจิ้มสะโพกมาม่าอย่างรวดเร็ว แต่คราวนี้ มีกระแสไฟฟ้าดังเปรี๊ยอยู่รอบนื้วจี้เอลด้วย
เมื่อมาม่าโดนจี้เอลโจมตี ก็ทำหน้าทำตาเงียบๆ หน้าก้มกับพื้น แล้วค่อยๆทรุดลงพื้นในที่สุด หลังจากนั้นก็เกิดอาการร่างกายชักกระตุก พร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างโหยหวนอย่างไม่หยุดไม่หย่อน ตามจังหวะชักกระตุกของร่างกาย
ปีโป้ : น.....น.....น่ากลัว.......................................................
จี้เอล : ไปเอา้น้ำผึ้งกันเถอะค่ะ พี่ปีโป้ ^^
ปีโป้ : ....ร....รับด้วยเกล้า น้องจ๋า
ปีโป้จึงเดินไปขอน้ำผึ้งกับหุ่นผึ้งยักษ์ด้วยอาการขาสั่นเล็กน้อย ทิ้งไว้แต่มาม่าที่นอนว้ากก้าดิ้นอยู่กับพื้นทางด่วน ทำเอามีคนมามุงดูกันเพียบ
โปรดติดตาม ตอนต่อไป...............
ตัวอย่างตอนต่อไป
"สิ่งของที่คิดมากหาอยู่ นั่นก็คือ บุคคลๆหนึ่ง อย่างงั้นหรอ ฮะ?! ว่าไงนะ?! เค้าอยากจะสมัครเข้ากรมซีเร็กทูน่าฮันเตอร์ แต่หน่วยทุกหน่วยเต็มหมดแล้ว?! เอ๊ะ? ยังมีเหลืออีกตำแหน่งนึงนี่นา? พาเค้ามาให้ได้นะปีโป้!!"
พบกับร็อคแมนเต๊ะ รีเบริด ในตอนใหม่ ชื่อตอน : เด็กหนุ่มบนทางด่วน ชื่อของเค้าคือ "บรีส เอ็กเซล"!
หลังจากที่มาม่า ถูกรถพุ่งชนจนตกไฮเวย์ลงมา ก็นอนแผร่อยู่กลางป่าดิบที่ห่างจากไฮเวย์ x+1 y+2 ไม่ไกลนัก ก็ลุกขึ้นมาทำหน้าอย่างเซ็งๆ
มาม่า : ให้ตาย พระเอกอย่างตูต้องโดนรถชนซ้ำถึงสองครั้ง เสียชื่อมาม่าหมด
มาม่าลุกขึ้นพร้อมกับปัดตัวรอบๆ ขณะที่ปัดไปถึงก้นนั้นก็สัมผัสได้ถึงน้ำหนืดๆ สีแดงข้น
มาม่า : หืม...ไอ้นี่มัน....เลือดนี่?! ...อ้อ...........นี่ตูลืมเจ็บจากตะเกียบเสียบตูดอีกแล้วสินะ
พอเริ่มรู้สึกตัวก็ตะโกน "จ้ากกกกกกกกกกกกกกก!!!!" ลั่นออกมากลางป่าอีกรอบ
"จะตะโกนหาแสงทำหอกอะไรฟะ!" มีการติดต่อเข้ามาหามาม่า เป็นเสียงปริศนาที่มีน้ำเสียงโทนต่ำ
มาม่า : ห...หัวหน้า คิดมาก!
คิดมาก : เออ
มาม่า : หัวหน้าครับ!! ทำไมต้องหลอกผมให้ไปที่ไฮเวย์ x+1y+2 ด้วยครับ!! ผมเลยเจ็บตัวฟรีเลย!!
คิดมาก : พูดมากน่า แล้วข้าก็ไม่ได้หลอกแกซะหน่อย
มาม่า : หัวหน้าจะบอกว่าบะหมี่ป๊อกแป๊กมันวิ่งบนทางด่วนได้อย่างงั้นหรอครับ!!
คิดมาก : .....นี่แกพูดเรื่องอะไรกัน
มาม่า : อ้าว.....
มาม่า กำลังท้าวความ เริ่มนึกคำสั่งของคิดมากอีกที
[ คิดมาก : เฮ่ย มาม่า
มาม่า : ครับหัวหน้า
คิดมาก : ไปที่ไฮเวย์ x+1 y+2 ที ซื้อบะหมี่ป๊อกแป๊กมาให้ด้วย
มาม่า : ...อะไรนะครับ
คิดมาก : เร็วๆเหอะน่า!
มาม่า : ครับๆ!!]
มาม่า : ก็นี่ไง!! หัวหน้าบอกให้ผมไปซื้อบะหมี่ที่ x+1 y+2 อะ!!
มาม่าเริ่มขึ้นเสียงเล็กน้อย หลังจากพูดเสร็จ ก็เงียบไปซักพัก.....
คิดมาก : File เอ้ย! ตูบอกให้ไปที่ไฮเวย์ x+1y+2 ก่อน แล้วหลังจากจบภารกิจ ให้ซื้อบะหมี่ป๊อกแป๊กมาด้วย
มาม่า : ............เออ จบก็จบ ตูโง่วเอง orz
คิดมาก : ไรนะ [เส้นเลือดปูดขึ้นสมอง]
มาม่า : ป่าวก๊าบ!!! แล้วตกลง...หัวหน้าให้ผมไปทำไมอะ
คิดมาก : ตอนนั้ข้าส่งกองกำลังไปหมดเรียบร้อยแล้ว แกไปถึงก็รู้หน้าที่เองละนะ
มาม่า : ...หัวหน้าจะบอกว่า เจอ"ไอ้นั่น"แล้วสินะครับ
คิดมาก : อืม รีบไป!!! ก่อนที่มันจะหนีไปไกลกว่านี้!!!
มาม่า : ครับหัวหน้าคิดมาก!!
และสัญญาณจากคิดมาก ก็ถูกตัดไป มาม่าเตรียมตัวเคลื่อนพล แต่แล้วก็ได้ยินเสียงบางเสียงกลางป่า
"แป๊กๆๆๆๆๆ~! ก๋วยเตี๋ยวมาแล้วจ้า~~~"
มาม่า : .................................................หะ.....
"แป๊กๆๆๆๆๆ~! ก๋วยเตี๋ยวมาแล้วจ้า~~~"
มาม่าเหลือบไปเห็นรถเข็นที่มีตู้แก้วใส่เส้นก๋วยเตี๋ยว และเครื่องเคียง อีกทั้งควันที่ออกมาจากเตาที่เสียบไว้อยู่กลางรถเข็น มีคุณลุงคนหนึ่งกำลังปั่นรถเข็นวิ่งผ่านป่า
มาม่า : กลางป่าเนี่ยนะมีก๋วยเตี๋ยวป๊อกแป๊ก....
พูดไม่ทันขาดคำมาม่าก็เข้าไปนั่งสั่งบะหมี่เหล็กแห้งนั่งกินกลางป่า....
--- ใต้สะพานทางไฮเวย์ x+1 y+2 ---
"ซวบ~~!! ซวบๆๆ~~!! ซรวบบบบบ!!!! ซืดๆๆ~~ ซวบบบบบบ!!!!!!!
เสียงกินก๋วยเตี๋ยวของ ปีโป้ ดังลั่นร้าน ไม่นานนัก ก๋วยเตี๋ยวในชามก็หมด ส่วนปีโป้ก็เคาะโต๊ะแล้วตะโกนสั่ง "เจ๊อีทไรครับ!! ขอเส้นเล็กน้ำมันตกอีกชาม!!!!"
อีทไร : ได้จ้าปีโป้ รอแปปน๊า~
สาววัยรุ่นที่ดูเรียบร้อยเป็นถึงที่สุด เธอผมยาวสีน้ำตาล มัดผมเีรียบร้อย พร้อมกับใส่หมวกแคปเพื่อกันผมร่วงอีกที สวมเสื้อผ้ามิดชิด ใส่ผ้ากันเปลือนสีแดงขอบน้ำเงิน หน้าตาของเธอดูยิ้มแย้มและน่ารัก ที่สำคัญ แม้ผ้ากันเปลื้อนนั้นจะปิดส่วนที่อีทไรไม่อยากจะให้ใครเห็นเท่าไหร่นัก แต่หน้าอกของเธอก็ "นูน" ออกมาจากผ้ากันเปลือนจนเห็นได้ชัด
ไม่นานนัก ก็มีผู้ช่วยภายในร้าน ที่ชื่อ ตักเบิ้ล ก็หยิบชามก๋วยเตี๋ยวที่อีทไรทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไปส่งให้กับ ปีโป้
ตักเบิ้ลนั้น เป็นผู้ช่วยงานที่มาใหม่ไม่นานนัก รู้ร่างของเค้า ออกจะท้วมเกือบอ้วน หน้ากลมๆ ผมสั้น จมูกโต หน้าตาค่อนค่างอ่อนต่อโลก และดูน่ารักไม่หยอกเชียวละ
ตักเบิ้ล : มาแล้วครับคุณปีโป้! แล้วเบิ้ลต่ออีกนะเพ่!
ปีโป้ : โอส!!! "ซรวบๆๆๆ~~~ ซวบบบบบบบบบ!!!!"
อีทไร : แหม พี่ปีโป้เนี่ย ทานเก่งเช่นเดิมเลยนะคะ
ปีโป้้ : เอ๊าะอ้องอีทไออำอะอ่อยอ่างอากอั๊บ! (เพราะน้องอีทไรทำอร่อยต่างหากคับ!)
อีทไร : เขินแย่เลยนะเนี่ย ขอบคุณที่ชมค่ะ ว่าแต่ พี่คารเมลกลับมารึยังคะ
ปีโป้ : คารเมลน่ะหรอ คงภายในเดือนนี้แหละ ดีไม่ดีอาจเป็นวันนี้ละมั้ง
อีทไร : จริงนะ ดีใจจริง พี่คารเมลจะกลับมาแ้ล้ว
ปีโป้ : นั่นสินะ หมอนั่น ไปตรวจความปลอดภัยที่ชายแดนมาได้ปีึนึงแล้วสิ ทางนี้ก็คิดถึงเหมือนกัน (กลับมาคงฟัดกันเช่นเดิมละวะตูว่า)
"เส้นเล็กไม่งอก 2 จ้า!" เสียงตะโกนจากลูกค้าภายในร้านสั่งก๋วยเตี๋ยวอีทไรเพิ่ม
อีทไร : ค่าาา~~! งั้นขอทำก๋วยเตี๋ยวต่อละค่ะ พี่ปีโป้
ปีโป้ : จัดไปครับ
ขณะเดียวกัน มีเด็กคนหนึ่ง ผมสีเหลืองยาว สวมชุดสีชมพู กอดตุ๊กตาคล้ายๆกับแมวสีขาวๆ ตาโตสีฟ้า เดินเข้ามาทางปีโป้ที่กำลังกินก๋วยเตี๋ยวอย่างเอร็ดอร่อย สายตาของปีโป้สะดุดไปมองสาวน้อยคนนั้นพอดี ต่างคนต่างต้อง ทางปีโป้เองก็เหงื่อตกซี๊ดพร้อมกับคีบก๋วยเตี๋ยวเส้นคาปากค้างเอาไว้อย่างนั้นแหละ
ทันใดนั้น สาวน้องก็กระโดดใส่ปีโป้แล้วใช้นิ้ว "จิ้ม" ตรงสะโพกปีโป้ ปีโป้นั้นเป็นคนเส้นตื้น ถึงจะไม่ขำในเรื่องมุขมากเท่าไหร่ แต่ถ้าโดนจี้เส้นเข้าไปต้อง "จ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" อย่างตอนนี้ทุกที
เสียงจ้ากของปีโป้ลั่นร้าน และการตกใจของเค้าก็ทำให้โต๊ะที่อยู่หน้าปีโป้ ล้มตึง! รวมถึง...ก๋วยเตี๋ยวชามโปรด + ชามที่กินหมดไป ด้วย
ปีโป้ : ง..ง..ง..ง...งะ....ก๋วยเตี๋ยวตรูว!!!!!
อีทไรตกใจ ถามปีโป้ถึงอาการบาดเจ็บ
อีทไร : พี่ปีโป้! เป็นอะไรมั่งคะ!!
ตักเบิ้ล : ชามเป็นอะไรมั่งคับ!!...อะ...แตกหมดเลย....
ปีโป้ : ม..ไม่เป็นไร ว่าแต่...เด็กคนนี้...อะไรกัน!!!
".........พาหนูกลับบ้านหน่อยสิคะ"
ปีโป้ : หา...........
ขณะเดียวกันหลังจากที่ปีโป้อุทาน "หา" ได้มานานนัก หนูน้อยคนนั้นก็กระโดด "จิ้ม!ๆๆ!!!" สะโพกปีโป้อีกแล้ว
ปีโป้ : อะจ๊ากกกก กบร๊ากๆๆๆอนำมบย @)$(_@(R_)@($__~!!+$(+ ว้ากกร้าาาา!!!!!!!!!
อีทไร : (พี่ปีโป้นี่เส้นตื้นสุดๆไปเลยแฮะ...)
ปีโป้ : แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก...อ.....เอางั้นก็ได้ แล้วตูจะไปส่งที่ไหนฟะเนีี่ย! [โดนจิ้ม!] ปะกร๊ากกกกว๊ากๆๆๆ!!!!!! ก็ด้ายๆ!! โอเค!! ออกไปร้านก่อนเจ้าหนู!!! [โดนจิ้ม!(เพราะโดนเรียกเจ้าหนูมั้ง] กร๊ากกกกกกก ปว๊กาๆๆ%_)(@_)$()_!!
ปีโป้เดินโซเซมาจ่ายเงินให้อีทไร อีทไรก็โค้งพร้อมกับคำขอบคุณ ก่อนที่ปีโป้กับเด็กสาวคนนั้นจะเดินออกจากร้านไป
ปีโป้เริ่มจ้องหน้าเด็กคนนั้นด้วยอารมณ์งงๆ แต่เพียงแต่เด็กสาวคนนั้นชี้นิ้วชี้เพียงนิ้วเดียว ปีโป้ก็แทบจะผวา + มองไปทางอื่นทันที ก่อนที่จะถามว่า
ปีโป้ : ....บ้านอยู่ไหนละ....
เด็กสาวคนนั้น มองไปด้านหน้า แล้วชี้ไปข้างหน้าพร้อมกับบอกว่า "ทานนู้นค่ะ~" ด้วยเสียงที่ร่าเริง
ปีโป้ : orz จบสิ้นแล้วตูวว แล้วจะไปส่งที่ไหนละเนี่ยยยย!!! เอาเป็นว่า...ไปส่งที่กรมฯละกัน ดีมั้ย?
เด็กสาวคนนั้นยิ้มให้ปีโป้เมื่อได้รับคำตอบจากปีโป้ พร้อมกับคำว่า "ค่า~~" และหน้าตาที่ยิ้มแย้ม แสดงการขอบคุณ
หลังจากนั้น ปีโป้ก็อุ้มเด็กคนนั้น แต่ก่อนที่จะเดินทาง ปีโป้ก็ได้ถาม
ปีโป้ : หนู ชื่ออะไรละ?
"จี้เอล ค่ะ~!"
ปีโป้ : (ไม่แปลกเลยที่เข้ามาจิ้มพุงตูตอนแรก) โอเคจี้เอล เกาะแน่นหน่อยละ เดี๋ยวจะไปละนะ!
และปีโป้ก็กระโดดขึ้นไปตามเสาของทางไฮเวย์ x+1y+2 ขึ้นไปเช่นเดิม (แต่ห่างจากจุดที่ลงมาหน่อย เพราะกลัวจะไปเจอโจทย์ที่ขโมยรถมา)
*เนื่องจากจี้เอลไม่ใช่สมาชิกในกรม หรือปีโป้ไม่มีอุปกรณ์เคลื่อนย้ายมวลสารชนิดแบบกลุ่ม ปีโป้จึงไม่สามารถวาร์ปกลับไปได้โดยอุ้มจี้เอลอยู่ด้วย*
เพราะฉะนั้น ปีโป้จึงแดชตามไฮเวย์ เพื่อจะกลับไปกรมซีเร็กทูน่าฮันเตอร์โดยเร็วที่สุด
แต่ขณะเดียวกัน ขณะที่ปีโป้แดชไปตามทางนั้น ก็เจอกับกองทัพหุ่น "ผึ้ง!" บนทางด่วน การจราจรติดขัด
ปีโป้ : นั่นมันอะไรกัน!!! มันจะทำลายไฮเวย์แห่งนี้เรอะ!!!
"ป่าวค่ะ"
มีสัญญาณต่อตรงจากปีโป้ เป็นเสียงผู้หญิง ที่ดูขรึมๆเงียบๆ
ปีโป้ : เลเซ่องั้นเรอะ! มันเกิดอะไรขึ้น!!
เลเซ่อ : ตามรายงานนะคะ....(กำลังเปิดใบรายงาน) *ตุ๊บ!!!!* ข ขอโทษค่ะ!! ตกเก้าอี้!
ปีโป้ : ทั้งปี...
เลเซ่อ : คือว่า...เมื่อครึ่ง ชม. ก่อน มีเสียงไซเลนซ์พร้อมกับรายงานที่แจ้งเข้ามาว่า มีการบุกรุกของกองกำลังหุ่นผึ้งยักษ์ ไล่แจกน้ำผึ้งชั้นเยี่ยมให้กับประชาชนอยู่บนทางด่วน x+1y+2 ค่ะ
ปีโป้ : อะไรนะ...น้ำผึ้ง
จี้เอล : อยากกินงะ
เลเซ่อ : ค่ะ ข้อมูลมีเพียงเท่านี้ค่ะ....*ปั๊ก!!!!!* ข...ขอโทษค่ะ!! หน้าทิ่มกับคีย์บอร์ด!
ปีโป้ : ขอบใจมากเลเซ่อ แต่ไม่จำเป็นต้องรายงานความบื้อของเธอมาให้ฟังด้วยหรอก เดี๋ยวชั้นจัดการเอง!
เลเซ่อเขินนิดก่อนตอบรับทราบ และตัดการติดต่อจากปีโป้ทันที
จี้เอล : นี่ๆ ไปเอาน้ำผึ้งกัน
ปีโป้ : ไม่ได้น......[จิ้ม!] จะว๊ากก!!!!!!! โอเคคค!! ไปก็ได้ฟะ!!!
เต๊ะ : เฮ่ยปีโป้!! เอามาให้ตูด้วย! อยากกินกับหนมปังฟาร์มม้า
เต๊ะติดต่อผ่านการสื่อสารโดยตรงกับปีโป้
เจ้เปีย : ปีโป้จ๋า ฝากเจ๊ด้วยน้าาา
เจ๊เปียก็เอาด้วย...
ปีโป้ : ทำไมต้องเชื่อฟังแกทั้งสองคนด้วยฟะ
เต๊ะ : เร็วๆเหอะน่า!
ปีโป้ : น่าำรำคาญ
เจ๊เปีย : เร็วๆ!!!!!
ปีโป้ : [สะดุ้งโหยง!] ค คร้าบบ!!!!
จี้เอลจิ้มๆสะโพกปีโป้ ทำเอาปีโป้จว้ากกว้ากจ๊ากลั่นไฮเวย์อีกรอบ
ปีโป้ : เออๆๆๆ รู้แล้วโว้ย!! เดี๋ยวจัดให้ก็ได้!!!
ปีโป้ย่างก้าวเข้าไปหากองกำลังหุ่นผึ้งยักษ์ เพื่อที่จะไปขอน้ำผึ้งด้วยคน...แต่แล้วก็
"เฮ่ๆ โทษทีนะ นายไม่ได้ถูกรับเชิญมาให้เอาน้ำผึ้งฟรีซะหน่อย ปีโป้!"
ปีโป้หันหลับไปดู ก็พบกับไอ้หนุ่มหมวกกันน๊อคม่วง
ปีโป้ : มาม่า!!!
มาม่า : ฮ๊าาา ยังจำกันได้นี่นา สมแล้วที่เป็นแก
ปีโป้ : ฝีมือแกงั้นเรอะ!! เพื่ออะไรวะ!
มาม่า : หัวหน้า คิดมาก สั่งให้ข้าปิดทางด่วนแห่งนี้ เพื่อที่จะหาสิ่งๆหนึ่ง
ปีโป้ : คิดมาก...นี่มันออกจากคุกมาแล้วอย่างงั้นเรอะ!!
มาม่า : แน่นอน!! ทางการน่ะคงกลัวอำนาจมืดจากหัวหน้าคิดมากแน่ๆ โดนต้องหาแย่งอมยิ้มเด็ก 99 รายติดต่อกัน โหดเหี้ยมดีมั้ยละ!
ปีโป้ : .....ประชดใช่มะ
มาม่า : เออ.....เศร้าว่ะ หัวหน้าตู orz
ปีโป้ : แล้วคราวนี้จะทำอะไรอีกละ!
มาม่า : ก็บอกแล้วไงว่าหาของ
ปีโป้ : ถึงจะน่ารำคาญ แต่โทษทีว่ะ นี่มันหน้าที่ บนทางด่วนมีไว้ให้รถวิ่ง ไม่ใช่หุ่นยักษ์หรือไอ้หัวปิงปองอย่างแกมาเดินเล่นแจกน้ำผึ้งกันหรอกเฟ้ย!!!!
มาม่า : พูดได้ดีนี่หว่าไอ้ผมสีขี้!! งั้นก็มาเจอกันหน่อยเป็นไง!!!
ปีโป้ : ต้องการเป็นอย่างยิ่ง
ก่อนที่ปีโป้จะวิ่งเข้าไปซัด จู่ๆก็พึ่งรู้สึกตัวว่า มือที่อุ้มจี้เอลไว้ มันเบาจน....หายไปแล้ว
ขณะนั้นเอง ก่อนที่มาม่าจะพุ่งออกมาลุยกับปีโป้ จี้เอลเองก็อยู่ใกล้ๆมาม่า ระยะ*อันตราย*
มาม่า : ....หนูน้อย?!
จี้เอล : คนไม่ดี ต้องถูกลงโทษ~!
จี้เอลใส่ถุงมือ และกำหมัดแน่น ไฟฟ้าสถิตดังเปรี๊ย~! ก่อเกิดให้เห็นกระแสไฟบนนิ้วมือจี้เอล
จี้เอล : "ท่าไม้ตายจี้เอล จั๊กจี้!!" จิ้มมม~!!
จี้เอลกระโดดจิ้มสะโพกมาม่าอย่างรวดเร็ว แต่คราวนี้ มีกระแสไฟฟ้าดังเปรี๊ยอยู่รอบนื้วจี้เอลด้วย
เมื่อมาม่าโดนจี้เอลโจมตี ก็ทำหน้าทำตาเงียบๆ หน้าก้มกับพื้น แล้วค่อยๆทรุดลงพื้นในที่สุด หลังจากนั้นก็เกิดอาการร่างกายชักกระตุก พร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างโหยหวนอย่างไม่หยุดไม่หย่อน ตามจังหวะชักกระตุกของร่างกาย
ปีโป้ : น.....น.....น่ากลัว.......................................................
จี้เอล : ไปเอา้น้ำผึ้งกันเถอะค่ะ พี่ปีโป้ ^^
ปีโป้ : ....ร....รับด้วยเกล้า น้องจ๋า
ปีโป้จึงเดินไปขอน้ำผึ้งกับหุ่นผึ้งยักษ์ด้วยอาการขาสั่นเล็กน้อย ทิ้งไว้แต่มาม่าที่นอนว้ากก้าดิ้นอยู่กับพื้นทางด่วน ทำเอามีคนมามุงดูกันเพียบ
โปรดติดตาม ตอนต่อไป...............
ตัวอย่างตอนต่อไป
"สิ่งของที่คิดมากหาอยู่ นั่นก็คือ บุคคลๆหนึ่ง อย่างงั้นหรอ ฮะ?! ว่าไงนะ?! เค้าอยากจะสมัครเข้ากรมซีเร็กทูน่าฮันเตอร์ แต่หน่วยทุกหน่วยเต็มหมดแล้ว?! เอ๊ะ? ยังมีเหลืออีกตำแหน่งนึงนี่นา? พาเค้ามาให้ได้นะปีโป้!!"
พบกับร็อคแมนเต๊ะ รีเบริด ในตอนใหม่ ชื่อตอน : เด็กหนุ่มบนทางด่วน ชื่อของเค้าคือ "บรีส เอ็กเซล"!